ایرانی که اکثریت نزدیک به اتفاق تمامی مردمش بر آن شده اند که با تلاش، امروز و فردای بهتری را برای خود بوجود بیاورند[1]

ایرانی که امروز جوانا نش نه تنها با آرمان خواهی که با واقعیت، دنیای امروز را درک می کنند و هیجان های سی سال پیش مادران و پدرانشان را ندارند و با منطق واستدلال و بدور از هیجان به امروز و فردای ایران نگاه می کنند.

ایرانی که امروز صدای زنان و دختران شجاعش در جهت مبارزه برای بدست آوردن حق و حقوق خود، جهانیان را خطاب قرار می دهند [2]

 ایرانی که امروز فرزندانش که بدلایل مشکلات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در غربت هستند، در سراسر جهان افتخار می آفرینند و نام ایران و ایرانی را در بلند ترین قله های دانش و علوم افراشته اند.

ایرانی که امروز فرزندانش در داخل و خارج از کشور در جستجوی هویت ایرانی خود هستند^[3].

ایرانی که فرزندانش تلاش می کنند جایگاه شایسته خود را در جهان امروز بدست آورند و در این راه از هیچ تلاش و کوششی فرو نخواهند گذاشت.

و مهمتر آنکه ایرانی که امروز دختران و پسران جوانش برای یک زندگی بهتر و شایسته، دستگیری، زندان شکنجه و...، را تحمل می کنند و ایستادن و مقاومت را می آموزند و می آموزانند [4]

آنها فراموش نکرده اند و از یاد نخواهند برد که سه دهه پیش با چه امید و آرزوئی برای یک زندگی بهتر چه تلاش هائی بانجام رسیده است و چگونه تمامی امید و آرزوها به سنگ خورده است.

آنها فراموش نکرده اند و نخواهند کرد که سی سال گذشته سیاه ترین برگ های تاریخ معاصرشان ورق خورده است.

آنها فراموش نکرده اند که دست آورد سه دهه گذشته این حکومت متجاوز از یک میلیون و دویست هزار نفر کشته جنگ، اعدام شده و معلول و مجروح جنگ، بدون هیچگونه حمایت و رسیدگی است [5].

آنها فراموش نمی کنند که نیمی از جمعیت در زیر خط فقر و بنا بگفته مسئولین چهارده میلیون نفر شب گرسنه سر بر بالین می گذارند، و آن هم در صورتیکه برایشان جای حد اقل و مناسبی وجود داشته باشد [6].

آنها فراموش نمی کنند که در طول سی سال گذشته نزدیک به پنج میلیون نفر در گرداب اعتیاد غرق گشته و حد اقل بیست میلون نفر در اطراف این معتادان گرفتار گشته اند[7].

آنها فراموش نمی کنند که فحشاء و روسپیگری چه بلای خانمان براندازی گشته است و چگونه افسار گسیخته و شلاق وار برجامعه می تازد و هیچگونه رحمی ندارد، نه رحم بر دخترکان خردسالی می کند که در داخل و خارج از کشور به تجاوز و دربدری کشیده می شوند و نه به آنانی که در جزایر و شیخ نشین ها بفروش می رسند و نه از سوی دیگر بر دختران و پسران دانشجو و محتاجی که تصور بر آن دارند که منبع درآمد موقتی را جستجو نموده اند و نه زنان شوهرداری که را و چاره دیگری در مقابل خود نمی بینند[8].

آنها فراموش نمی کنند که روزی در مقابل دادگاهی سئوال کنند که هزار میلیارد و چند صد میلیون دلار درآمد، فقط از فروش نفت، در طی این سال ها کجا رفته است و در کدام حساب ها و بانک ها پس انداز شده است.

آنها فراموش نمی کنند که روزی برای از میان رفتن امید و انرژی تمامی جوانانی که تلاش کرده اند و درس خوانده اند و با هزاران آرزو خواسته اند که وارد بازار کار و تشکیل خانواده شوند در دادگاهی ارائه دادخواست نمایند.

آنها فراموش نمی کنند که فرار مغز ها که در برگیرنده سرمایه های مادی و معنوی جامعه بوده است چه خسارت های جبران نا پذیری را بهمراه داشته است  و باید پاسخی بر  آن وجود داشته باشد.

آنها فراموش نمی کنند که تمامی تلاش و کوشش حکومتگران در سی سال گذشته از میان برداشتن و خط بطلان کشیدن بر " هویت ایرانی " آنها بوده است.

نسل های جوان ایران فراموش نمی کنند که پدر و مادرهایشان که دارای ایمان و اعتقادی دینی بوده اند بر اثر اعمال و کارنامه این حکومت در سی سال گذشته چگونه دچار بی اعتقادی، سرگشتگی و تزلزل گشته اند.

آنها فریب ها و نیرنگ های حکومتی و مهمترینش دوران 8 ساله به ظاهر اصلاحات را که بزرگترین ضربه بر امید و آرزو و پیکره جامعه جوان ایران بوده است را هیچگاه از یاد نخواهند برد.